فصل یکم: رمزگشایی از رفتارهای ارتباطی

فصل اول کتاب با این سؤال آغاز می‌شود که چرا روابط عاشقانه در برخی افراد به‌راحتی شکل می‌گیرد، در حالی که برای برخی دیگر منبع اضطراب، سردرگمی یا رنج است. نویسندگان توضیح می‌دهند که رفتارهای ما در روابط به‌شدت تحت تأثیر «سیستم دلبستگی» ماست؛ سیستمی زیستی و روانی که در دوران کودکی فعال می‌شود و در بزرگسالی نیز پابرجا می‌ماند.
سیستم دلبستگی برای اطمینان از بقا طراحی شده است. در کودکی، این سیستم ما را به والدین‌مان متصل می‌کند تا از ما مراقبت کنند. در بزرگسالی، این سیستم به روابط عاطفی منتقل می‌شود و ما را به شریک عاطفی‌مان وابسته می‌سازد. این یعنی وقتی احساس ناامنی یا تهدید می‌کنیم، ناخودآگاه به دنبال نزدیکی و حمایت از کسی می‌گردیم که به او دلبسته‌ایم.
در این فصل توضیح داده می‌شود که چرا برخی افراد در روابط عاشقانه واکنش‌های شدیدی نشان می‌دهند. سیستم دلبستگی آن‌ها ممکن است «فعال‌سازی» شده باشد – یعنی احساس ناامنی کرده‌اند. این فعال‌سازی می‌تواند به شکل نیاز شدید به تماس، نگرانی از طرد شدن یا تفسیر منفی رفتار شریک ظاهر شود. این رفتارها اگرچه ممکن است ناسالم به نظر برسند، اما در واقع سازوکارهایی برای بازگرداندن احساس امنیت هستند.
نویسندگان به یکی از باورهای غلط رایج اشاره می‌کنند: اینکه «وابستگی بد است». در حالی که تحقیقات نشان می‌دهد داشتن رابطه‌ای مبتنی بر دلبستگی ایمن، منجر به استقلال روانی بیشتر، اعتماد به‌نفس بالاتر و انعطاف‌پذیری ذهنی بهتر می‌شود. وابستگی سالم به یک فرد قابل‌اعتماد، پایه‌ای برای رشد فردی و احساسی است، نه مانعی در برابر آن.
فصل اول همچنین به تفاوت مهمی میان افراد ایمن و افراد دارای سبک دلبستگی ناسالم اشاره می‌کند. افراد ایمن معمولاً می‌توانند نیازهای عاطفی خود را به‌راحتی بیان کنند، بدون اینکه از طرد شدن بترسند یا وابسته به نظر برسند. آن‌ها به دیگران اعتماد دارند، و در برابر دوری یا اختلاف، واکنش‌های افراطی نشان نمی‌دهند.
در مقابل، افرادی با سبک اضطرابی، دائماً نگرانند که طرف مقابل آن‌ها را ترک کند یا به اندازه کافی دوستشان نداشته باشد. این افراد اغلب بیش از حد پیام می‌دهند، تماس می‌گیرند، یا درباره‌ی احساسات شریک‌شان شک می‌کنند. رفتار آن‌ها ممکن است «نیازمند» یا «وابسته» به نظر برسد، اما در واقع تلاشی برای دریافت اطمینان است.
افراد اجتنابی اما معمولا احساس نزدیکی زیاد را تهدیدکننده تلقی می‌کنند. آن‌ها ممکن است از صمیمیت بگریزند، زمان زیادی را تنها بخواهند یا نیاز طرف مقابل به تماس عاطفی را بی‌اهمیت جلوه دهند. این رفتارها از ترس ناپیدایی از وابستگی یا از دست دادن استقلال نشأت می‌گیرد.
نویسندگان توضیح می‌دهند که این سبک‌ها معمولاً در واکنش به تجارب اولیه دوران کودکی شکل می‌گیرند، اما الزامی نیست که تغییرناپذیر باشند. شناخت سبک دلبستگی خود و درک اینکه این رفتارها ریشه در نیازهای روانی واقعی دارند، نخستین گام برای رشد و بهبود روابط است.
در بخش‌هایی از فصل، نویسندگان مثال‌های عملی ارائه می‌دهند که نشان می‌دهند چگونه سبک‌های مختلف دلبستگی در زندگی واقعی بروز می‌کنند. برای مثال، فردی که بعد از چند ساعت بی‌پاسخ ماندن پیامش، دچار اضطراب و نشخوار ذهنی می‌شود، احتمالاً سبک اضطرابی دارد. یا فردی که بعد از شروع صمیمیت، ناگهان سرد می‌شود و فاصله می‌گیرد، ممکن است اجتنابی باشد.
در پایان فصل، کتاب مخاطب را دعوت می‌کند تا به رفتارهای خود در روابط با دقت بیشتری نگاه کند. آیا زمانی که شریک‌تان عقب‌نشینی می‌کند، شما وحشت‌زده می‌شوید؟ یا زمانی که طرف مقابل به شما نزدیک می‌شود، احساس خفگی می‌کنید؟ این پاسخ‌ها سرنخ‌هایی مهم درباره‌ی سبک دلبستگی شما هستند – و شناخت آن‌ها، آغاز مسیر ساختن رابطه‌ای سالم و ایمن‌تر است.