شهلا پنجاه ساله بود، زنی مهربان و صبور که تمام زندگی‌اش را برای خانواده‌اش گذاشته بود. از جوانی با همسرش ازدواج کرده و تمام تمرکز خود را روی تربیت فرزندان، مدیریت خانه و حمایت از همسرش گذاشته بود. خانه‌اش همیشه مرتب و گرم بود، اما در پس این نظم، زندگی درونی شهلا پر از اضطراب و حس فقدان هویت بود.

تمام تصمیمات مهم زندگی‌اش حول دیگران می‌چرخید: وقتی فرزندانش برای دانشگاه انتخاب رشته می‌کردند، شهلا بیشتر نگران بود که آن‌ها خوشحال شوند و او را دوست داشته باشند تا اینکه خودش چه می‌خواهد. وقتی همسرش تصمیم می‌گرفت به سفر برود یا تغییر شغل بدهد، شهلا بلافاصله خود را وقف او می‌کرد و برنامه‌های شخصی‌اش را کنار می‌گذاشت.

شهلا هرگز نتوانسته بود احساس خود را مستقل تجربه کند. حتی لحظات تنهایی کوتاه برایش پر از اضطراب بود. شب‌ها وقتی خانه ساکت می‌شد و همه اعضای خانواده مشغول زندگی خود بودند، او ساعت‌ها به گذشته و آینده فکر می‌کرد: «من که برای خودم زندگی نکردم… آیا هنوز هم می‌توانم؟»

با نزدیک شدن به میانسالی، شهلا شروع به احساس خستگی روحی و پوچی کرد. او متوجه شد که تمام هویت و ارزش خود را در خدمت به دیگران تعریف کرده است و حالا وقتی بچه‌ها بزرگ شده‌اند و مستقل شده‌اند، حس می‌کند کهخود واقعی‌اش را گم کردهاست. این حس خالی بودن باعث شد که شهلا تصمیم بگیرد بهمشاوره روان‌شناسیبرود.

در جلسات مشاوره، شهلا یاد گرفت:

• او همیشه وابستگی شدیدی به دیگران داشته و نیاز به تایید آن‌ها باعث شده زندگی خودش را کنار بگذارد.

• با تمرین‌های کوچک، می‌تواند تصمیمات شخصی بگیرد و برای خواسته‌های خودش ارزش قائل شود.

• تنهایی ترسناک نیست، بلکه فرصتی است برای شناخت خود و پرورش علاقه‌های شخصی.

کم‌کم شهلا توانست لحظات کوتاهی را برای خودش برنامه‌ریزی کند: مطالعه کتاب‌های مورد علاقه، پیاده‌روی روزانه و حتی یادگیری نقاشی. هر بار که احساس می‌کرد باید رضایت دیگران را جلب کند، تکنیک‌هایی که در مشاوره یاد گرفته بود به کمکش می‌آمد.

چند ماه بعد، شهلا توانست برای اولین بار بدون اضطراب یک روز کامل را تنها بگذراند و از حضور خود لذت ببرد. او هنوز به خانواده اهمیت می‌داد، اما دیگرزندگی‌اش فقط حول دیگران نمی‌چرخید. شهلا حالا می‌دانست که می‌تواند هم محبت کند و هم مستقل و خوشحال باشد، و برای اولین بار حسقدرت و هویت شخصیرا تجربه کرد.

علائم اختلال شخصیت وابسته :

1. ترس شدید از رها شدن و تنها ماندن:

   • شهلا وقتی فرزندانش بزرگ شدند و مستقل شدند، احساس پوچی و اضطراب شدیدی کرد:
     – «من که برای خودم زندگی نکردم… آیا هنوز هم می‌توانم؟»

2. نیاز مداوم به تایید دیگران:

   • تمام تصمیمات مهم زندگی‌اش حول خوشحالی فرزندان و همسر می‌چرخید. حتی علایق شخصی خودش را نادیده می‌گرفت تا رضایت دیگران را جلب کند.

3. سختی در تصمیم‌گیری مستقل:

   • شهلا همیشه منتظر بود فرزندان و همسرش نظر دهند و بدون آن‌ها نمی‌توانست تصمیمات شخصی بگیرد.

4. چسبیدن به دیگران و ناتوانی در زندگی تنها:

   • تنهایی برای او ترسناک بود و شب‌ها ساعت‌ها فکر می‌کرد و اضطراب می‌گرفت.

5. اولویت دادن به نیازهای دیگران بر نیازهای خود:

   • تمام زندگی خود را وقف خانواده کرده بود و علایق شخصی‌اش را کنار گذاشته بود.

6. احساس ناتوانی و خالی بودن وقتی دیگران در دسترس نیستند:

   • وقتی فرزندان مستقل شدند و خانه خلوت شد، شهلا احساس پوچی و بی‌هویتی کرد.

7. وابستگی شدید احساسی به چند نفر:

   • شهلا تمام ارزش و هویت خود را در خدمت به خانواده تعریف می‌کرد و بدون آن‌ها حس ارزشمندی نداشت.