کامران، ۲۹ ساله، مهندس عمران بود. همیشه معروف بود به انرژی زیاد، شوخی‌های بامزه، جمع‌گرایی، و بلندخندیدن‌هایی که کل اتاق رو پر می‌کرد. اگه یه دورهمی بود، احتمال نداشت بدون کامران شروع بشه. هرکسی باهاش حرف می‌زد، ازش انرژی می‌گرفت. همیشه در حال جنب‌وجوش بود — باشگاه، کوهنوردی، کلاس زبان، پروژه‌های کاری...

اما در چند سال اخیر، چیزهایی شروع به تغییر کرد. اولش به‌نظر می‌رسید فقط کمی خسته‌تر از قبل شده. کم‌کم رفت‌وآمدهاش کمتر شد، تلفن‌ها رو جواب نمی‌داد، پیام‌ها رو بی‌جواب می‌ذاشت. وقتی هم دوستاش بهش پیام می‌دادن که "کجایی؟ دلمون برات تنگ شده!"، فقط یه جمله می‌نوشت:
"حوصله ندارم... شرمنده."

در محل کارش هم دیگه اون شور و هیجان سابق رو نداشت. کاراش رو انجام می‌داد، ولی بی‌انرژی. دیگه کسی صدای خنده‌شو نمی‌شنید.

وقتی ازش پرسیدن چی شده، فقط گفت:
«هیچی نشده. فقط حس می‌کنم دیگه برام مهم نیست. هیچی واقعاً خوشحالم نمی‌کنه.»

کامران دچار چیزی نشده بود که اطرافیان بتونن راحت تشخیص بدن. نه بحران خاصی در زندگی‌ش پیش اومده بود، نه از دست دادن یا شکست بزرگی. اما درونش، سال‌ها بود که کم‌کم خاموش شده بود. خودش فکر می‌کرد «آدم قبل نیست»، ولی نمی‌فهمید چرا.

آخر سر، وقتی یکی از دوستاش بهش گفت که این حالت ممکنهافسردگی مداوم (دیس‌تایمیا)باشه، با اکراه یه تست افسردگی گلدبرگ رو پر کرد. امتیازش بالا بود.

با مشاوره، معلوم شد سال‌هاست که خلق پایین، بی‌انگیزگی و دل‌زدگی جزئی از زندگیشه — و چون تدریجی اتفاق افتاده، خودش هم نفهمیده. فقط فکر کرده که "دارم پیر می‌شم" یا "دیگه اون آدم سابق نیستم".

ولی واقعیت این بود:افسردگی خاموش، آرام و مزمنتوی وجودش ریشه دوانده بود.

درمانش زمان برد، اما برگشت. آروم‌آروم دوباره تو جمع‌ها ظاهر شد، خندید، رفت کوه، حتی برای اولین‌بار بعد از دو سال، با شوق یه کنسرت رفت. گفت:
«نمی‌دونی وقتی بعد از مدت‌ها از ته دل می‌خندی چه حسیه...»

• دیس‌تایمیا ممکنه توی افراد برون‌گرا پنهان‌تر باشه.

• افت تدریجی انرژی و علاقه به زندگی، بدون دلیل خاص، می‌تونه نشونه مهمی باشه.

• شخص ممکنه فکر کنه «دارم عوض می‌شم» ولی در واقع «داره خاموش می‌شه».

 اگر حالت شبیه کامرانه...

توصیه می‌کنم تست ساده و رایگان   افسردگی گلدبرگ (Goldberg Depression Scale)رو انجام بدی.
این تست می‌تونه اولین قدم برای فهمیدن این باشه که چرا دیگه مثل قبل نمی‌خندی، نمی‌خوای جایی بری، یا با کسی حرف بزنی.

گاهی افسردگی، با صدای بلند نمیاد — بلکه آهسته میاد و خاموشت می‌کنه.